“தம்பி ரொம்ப நேரமா ஒரே இடத்துல உட்காரவே மாட்டேங்குறான்ப்பா…”, “எப்பப் பார்த்தாலும் கையில இருக்குற ஃபோனை பார்த்துட்டே கவனமே இல்லாம இருக்கான்…”
உங்க வீட்லயும் இல்ல பக்கத்து வீட்லயும் இந்த மாதிரி பேச்சைக் கேட்டிருப்பீங்கதானே? உடனே நாம என்ன செய்வோம்? “அடடா, பையனுக்கு கவனச்சிதறல் நோயோ (ADHD) என்னவோ…” அப்படின்னு கூகுள் பண்ணி பயப்பட ஆரம்பிச்சிடுவோம்.
ஆனா, “கொஞ்சம் இருங்கப்பா… பிரச்சனை குழந்தைங்க தலைக்குள்ள இல்ல, நாம வாழ்ற இந்த வேகமான வாழ்க்கையில தான் இருக்கு!” அப்படின்னு பிட்டைப் போடுறாரு இங்கிலாந்தைச் சேர்ந்த 23 வருஷ அனுபவமுள்ள மனநல மருத்துவர் டாக்டர் மேக்ஸ் பெம்பர்டன் (Dr. Max Pemberton).
இது என்னப்பா புது ட்ரெண்டு?
முன்னாடி எல்லாம் ஸ்கூல்ல குறும்பு பண்ற பையனை “வாண்டு, வாலு” அப்படின்னு சொல்லிட்டு போயிட்டே இருப்பாங்க. ஆனா இப்போ, இங்கிலாந்துல மட்டும் சுமார் 25 லட்சம் பேருக்கு ADHD இருக்குன்னு சொல்றாங்களாம். 2019-ல வெறும் 21,000 பேரா இருந்தவங்க, இப்போ 2,70,000 குழந்தைகள் டாக்டரைப் பார்க்க வெயிட்டிங் லிஸ்ட்ல நிக்கிறாங்களாம்! பெருந்தொற்றுக்குப் பிறகு, இதுக்கான மாத்திரை சாப்பிடுறவங்க எண்ணிக்கை வருஷத்துக்கு 18% அதிகமாகிடுச்சாம். “என்னடா இது, அல்வா துண்டு மாதிரி ஆளாளுக்கு ADHD-னு சொல்றாங்களே”னு டாக்டருக்கே ஒரே சந்தேகம்!
டாக்டருக்கே ஆப்பு வச்ச ஆன்லைன் டெஸ்ட்!
சரி, இது எப்படித்தான் கண்டுபிடிக்கிறாங்கனு தெரிஞ்சுக்க, நம்ம டாக்டரே களத்துல இறங்கிட்டாரு. £1,200 (நம்ம ஊர் காசுல கிட்டத்தட்ட 1.3 லட்சம் ரூபாய்!) பணத்தைக் கொட்டிக் கொடுத்து, ஒரு ஆன்லைன் டெஸ்ட் எடுத்தாரு. டெஸ்ட் முடிஞ்சதும் ரிசல்ட் வருது… *”டாக்டர், உங்களுக்கு தீவிரமான ADHD இருக்கு!”*னு சொல்லிட்டாங்க.
“யோவ்! நான் ஜாலியா தான்யா இருக்கேன், எனக்கு ஒரு பிரச்சனையும் இல்லை! நம்ம அன்றாட வாழ்க்கையில வர்ற சின்னச் சின்ன டென்ஷனையும், கவனக்குறைவையும் கூட ‘பெரிய நோய்’னு ஸ்டாம்ப் ஒட்டிடுறீங்களேடா!”
மூளையை ஸ்கேன் பண்ணிப் பார்த்தா ADHD இருக்கா இல்லையானு துல்லியமா கண்டுபிடிக்கவே முடியாதாம். வெறும் ஒரு சில கேள்விகளை வச்சுக்கிட்டு, “தம்பி அமைதியா உட்கார மாட்டேங்குறான், அதிகமா பேசுறான்”னு லிஸ்ட் போட்டு நோய்னு சொல்றது எந்த ஊரு நியாயம்?
மாத்திரையா… மனிதத் தன்மையை மாத்தும் மாயாஜாலமா?
இந்த நோய்க்கு கொடுக்கப்படுற மாத்திரைகள் குழந்தைகளோட இயல்பான குணத்தையே மாத்திடுதுங்கிறதுதான் மிகப்பெரிய சோகம்.
10 வயசு பையன் மேசன் (Mason). ரெண்டு வருஷமா இந்த மாத்திரையைச் சாப்பிட்டு வந்திருக்கான். அவங்க அம்மாவுக்கு சந்தேகம் வந்து, டாக்டரோட மேற்பார்வையில மாத்திரையை நிறுத்திப் பார்த்திருக்காங்க. கூடவே மொபைல் ஃபோன் தர்றதை நிறுத்தி, வெளி விளையாட்டு, நல்ல உணவுனு பழக்கப்படுத்தியிருக்காங்க.
6 வாரம் கழிச்சு அந்த பையன் சொல்றான்: “அப்பாடா… இப்போதான் நான் நானா உணர்றேன்!” அப்படின்னு. மாத்திரை சாப்பிடும்போது அவனால அமைதியா உட்கார முடிஞ்சதே தவிர, தன்னோட சுட்டித்தனத்தையும், சந்தோஷத்தையும் இழந்து அமைதியான பொம்மை மாதிரி மாறிட்டான்!
தப்பு குழந்தைங்க மேலயா? இல்ல கல்வி முறை மேலயா?
இங்கதான் டாக்டர் ஒரு சிக்ஸர் அடிக்கிறாரு! ஒரு 10 வயசுப் பையன், கன்னாபின்னானு வீரியமுள்ள மாத்திரையைச் சாப்பிட்டாதான் பள்ளிக்கூடத்துல அமைதியா உட்கார முடியும்னா… பிரச்சனை அந்தப் பையனோட மூளையில இல்ல; நாம வச்சிருக்க கல்வி முறையிலயும் சமூகத்துலம்தான் இருக்கு!
- காலைல இருந்து சாயந்தரம் வரைக்கும் ஒரே இடத்துல குழந்தைகளை உட்கார வச்சு, “மதிப்பெண் எடு, மதிப்பெண் எடு”னு மிஷின் மாதிரி வளர்க்குறோம்.
- 10 வயசு ஆகுறதுக்குள்ள கையில ஸ்மார்ட்ஃபோனைக் கொடுத்து, அவங்க கவனத்தைச் சிதறடிக்கிறோம்.
- சுத்தி இருக்குற எல்லாமே அதிவேகமா ஓடுறப்போ, குழந்தைகள் மட்டும் எப்படி அமைதியா இருப்பாங்க?
பரப்பப்பட வேண்டிய செய்தி (Spread the Word):
“குழந்தைங்க துள்ளிக்குதிச்சு, குறும்பு பண்ணி, கொஞ்சம் கவனக்குறைவா இருக்குறது சகஜம்தானே மக்களே? அதுக்காக உடனே பயந்துபோய், ‘ஐயோ என் பையனுக்கு ஏதோ பிரச்சனை’னு மாத்திரை, மருந்துனு ஓடாதீங்க.
கொஞ்சம் மொபைலைத் தள்ளி வைப்போம், பசங்களை மைதானத்துல ஓடிப் பிடிச்சு விளையாட விடுவோம், இயற்கையான உணவுகளைக் கொடுப்போம். அவங்க இயல்பா, சந்தோஷமா வளரட்டும்!”
About The Author
