வெள்ளை அரிசி எனும் இனிப்புப் பொறி: சர்க்கரை நோயிலிருந்து தமிழகத்தை மீட்பதற்கான மருத்துவ வழிகாட்டி

27 ஜனவரி, 2026

தமிழகத்தின் ஒவ்வொரு இல்லத்திலும் இன்று சர்க்கரை நோய் ஒரு பெரும் சவாலாக உருவெடுத்துள்ளது. ‘டிஜிட்டல் இந்தியா’ என்பதை விட ‘டயபடிஸ் இந்தியா’ என்ற சொல் இன்று அதிகம் பொருந்தும் அளவிற்கு பாதிப்பு அதிகரித்துள்ளது. குறிப்பாக, நமது அன்றாட உணவில் பிரிக்க முடியாத அங்கமாக இருக்கும் பளபளக்கும் வெள்ளை அரிசியின் பின்னணியில் ஒளிந்திருக்கும் ஆரோக்கிய அச்சுறுத்தல்கள், ப்ரீ-டயபடிஸ் நிலையின் தீவிரம் மற்றும் முறையான உணவுக் கட்டுப்பாட்டின் மூலம் சர்க்கரை அளவைச் சீராக வைப்பதற்கான நிபுணர்களின் தீர்வுகளை இந்த விரிவான கட்டுரை அலசுகிறது.

இன்றைய தமிழகத்தில் 20 முதல் 25 சதவீத மக்கள் ‘ப்ரீ-டயபடிஸ்’ எனும் சர்க்கரை நோய்க்கு முந்தைய நிலையில் இருப்பதாக அண்மைக்கால அறிக்கைகள் தெரிவிக்கின்றன. நமது உணவில் 65 சதவீதத்திற்கும் அதிகமாக கார்போஹைட்ரேட் நிறைந்துள்ளதே இதற்கு முக்கியக் காரணமாகும். நாம் விரும்பி உண்ணும் பளபளப்பான வெள்ளை அரிசி, உடலுக்குத் தேவையான சத்துக்களை இழந்து வெறும் சர்க்கரையை மட்டுமே வழங்கும் காரணியாக மாறிவிட்டது. அரிசி எவ்வளவு அதிகமாக பாலிஷ் செய்யப்படுகிறதோ, அவ்வளவு அதிகமாக அதன் ஆரோக்கியத் தன்மை குறைகிறது என்பது கசப்பான உண்மையாகும்.

சத்துக்கள் நிறைந்த பாரம்பரிய சிறுதானியங்கள் மற்றும் கைக்குத்தல் அரிசி வகைகள் தூய்மையான முறையில் அடுக்கப்பட்டுள்ளன.

பிரபல மருத்துவர்களான டாக்டர் வி. மோகன் மற்றும் டாக்டர் சௌமியா சுவாமிநாதன் ஆகியோர், பொது விநியோகத் திட்டத்தில் அரிசியின் அளவைக் குறைத்து, அதற்குப் பதிலாக பருப்பு வகைகள் மற்றும் சிறுதானியங்களை வழங்க வேண்டும் என்று பரிந்துரைக்கின்றனர். நமது தட்டில் முக்கால்வாசி பகுதி காய்கறிகள், கீரைகள் மற்றும் புரதச் சத்து நிறைந்த உணவுகளால் நிரப்பப்பட வேண்டும். மீதமுள்ள கால் பகுதியில் மட்டுமே அரிசி அல்லது தானியங்கள் இருக்க வேண்டும். இது இரத்தத்தில் சர்க்கரை அளவு திடீரென உயர்வதைத் தடுக்கும்.

உணவு முறையில் மாற்றம் செய்வதோடு மட்டுமல்லாமல், வாழ்க்கை முறையிலும் சிறு மாற்றங்களைக் கொண்டு வருவது அவசியம். சாப்பிட்டு முடித்தவுடன் அமர்ந்திருக்காமல், ஒரு பத்து நிமிடம் நடைப்பயிற்சி மேற்கொள்வது செரிமானத்திற்கும் சர்க்கரை அளவைக் கட்டுப்படுத்தவும் உதவும். மேலும், ரத்தப் பரிசோதனை அறிக்கைகளில் சோடியம் போன்ற தாதுக்களின் அளவு குறையும் போது (உதாரணமாக 112 mmol/L), அதை அலட்சியப்படுத்தாமல் உடனடியாக மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டு சிகிச்சை பெறுவது உயிர் காக்கும் நடவடிக்கையாகும்.